Wrona

Wrona

Wrona

Przytrafiło się to wronie
Słoń jej usiadł na ogonie
Nie mógł widzieć jej, gdy siadał,
Gdyż stał wówczas tyłem do niej

Wrona wierci się, wyrywa
Szarpie się jak w siatce ryba
A on nic, siedzi i trąbi
Cóż, nie widzi jej słoń chyba

Wije się niczym jaszczurka
Trąca słonia i go szturcha
A ten siedzi, nic nie czuje
Już straciła ze trzy piórka

Wrona wrzeszczy: kraa! Pomocy!
Ciągnie ogon z całej mocy
Nie ma żartów, słoń tak może
Siedzieć nawet do północy

Chyba nie mam już ogona..?
Drży ze strachu biedna wrona
Te obawy są zasadne
Skoro na nim siedzi tona …

Aż się w końcu uwolniła
I, niestety, się zdziwiła;
Wszystkie pióra na ogonie
Od szarpania się straciła…

Siedzi wrona, ciut wkurzona
Na świat cały obrażona
Muszę pieszo iść do gniazda,
Nie pofrunę bez ogona

Poprzedni wiersz
Następny wiersz

Marek Wnukowski

Wiersze dla Dzieci

Autor wiersza.

3 komentarze

plazma33

Marzec 26, 2018 at 1:46 pm

Czytam Pana wiersze i jestem zachwycona. Bardzo ciekawe rymy, nie spotkałam takich z a,a,b,a

Renata

Październik 23, 2018 at 1:32 pm

Przez Pana wiersze spóźnię sie do pracy. Przeczytałam wszystkie. Trzymam za Pana kciuki. Powinien Pan gdzieś je opublikować. Ja trafiłam tu przez przypadek i obawiam się, że mało kto wie o Panu i Pana wierszach, a są naprawde dobre. Pozdrawiam

Maja

Luty 18, 2019 at 1:52 pm

Niby taki mądry ptak, a dał się podejść słoniowi…Kolejny prześwietny wiersz.

@ 2015 Wnukowski-Developed By Bembenek