Kuba

Kuba

Kuba

Posłuchajcie o Jakubie,
Który wiecznie w nosie dłubie
Gdy go spytasz : czemu dłubiesz?
Odpowiada: bo tak lubię!

Ledwo z łóżka rano wstanie,
Zanim jeszcze zje śniadanie,
Już do nosa wpycha palce
Już zaczyna się dłubanie

Palcem kręci, wierci, stuka
Czegoś pewnie w nosie szuka?
Czasem, kiedy się zapomni,
Pcha do nosa nawet kciuka

Dobrych rad Kuba nie słucha
Wciąż do nosa pcha palucha
Jak tak będzie dalej dłubał
Może przepchać się do ucha…

Już raz, kiedyś, od dłubania
Nos mu urósł, spuchł jak bania
Później męczył się i cierpiał
Kiedy przyszło do kichania

Dłubać w nosie się nie brzydzi,
Nawet tego się nie wstydzi,
Choć się śmieją z niego wszyscy,
Każdy sobie z niego szydzi

Może w nosie ma robaki?
Może tam mieszkają ptaki?
Nikt się z Kubą nie chce bawić,
Brzydzą Kuby się dzieciaki

Poprzedni wiersz
Następny wiersz

Marek Wnukowski

Wiersze dla Dzieci

Autor wiersza.

3 komentarze

plazma33

Marzec 26, 2018 at 2:26 pm

Super! Nie chcę się powtarzać, ale naprawdę świetnie Pan pisze. Mądry wiersz z puentą, zabawnie przedstawiony.

Miro

Październik 23, 2018 at 1:35 pm

Mądry przekaz

Maja

Luty 18, 2019 at 1:56 pm

Chyba znam takiego Kubusia. Przeczytam mu ten wiersz, może coś zrozumie…

@ 2015 Wnukowski-Developed By Bembenek